اطلاعات

آيا خواص زردچوبه را مى دانيد... و اطلاع داريد كه زردچوبه تقويت كننده دستگاه هاضمه است ؟
زردچوبه گياهى است كه گاهى ارتفاع آن به دو متر مى رسد و از خانواده زنجبيل است . گلهاى آن سفيد مايل به زرد است و در بعضى از كشورها به آن زعفران هندى مى گويند. در ((جزاير آنتيل )) زردچوبه كشت مى شود. و به آن زعفران كولى نام داده اند.
ريشه زردچوبه كلفت و گره گره مى باشد و وقتى تازه از دل خاك در آيد رنگ آن خاكستر روشن است و وقتى خشك شود سطح خارجى آن به همين رنگ مى ماند ولى داخل آن رنگ زرد قشنگى شبيه به رنگ پرتقال پيدا مى كند.
رنگ زردچوبه به علت ماده اى است كه آن را تجزيه كرده و به آن نام كوركومين corcomine داده اند، با اين ماده رنگى در هندوستان تنطورى مى سازند كه براى رنگ كردن پارچه به كار مى رود و در جزاير ((پولينزى )) با زردچوبه مو و بدن را رنگ مى كنند.
در هندوستان و هند و چين و آمريكاى مركزى و جزاير آنتيل زردچوبه زياد كاشته مى شود و تقريبا زردچوبه اى كه در دنيا مصرف مى شود از اين كشورها به دست مى آيد.
اسم زردچوبه اصلا ايرانى نيست . مى گويند زردچوبه از گياهانى است كه مركز عمده پرورش آن در ايران بوده و از اين كشور به ساير نقاط دنيا مخصوصا هندوستان رفته و كشت گرديده است .
نام اصلى ايرانى زردچوبه ((كوركوم )) بوده است كه در زبان سانسكريت به آن كور كوما مى گويند و عربها آن را كوركوم گفته اند.
كشت و بهره بردارى از زردچوبه كاملا شبيه زراعت زنجيل است و فرقى با آن ندارد. از نظر گياه شناسى ريشه زردچوبه دو نوع است يا زردچوبه گرد است كه ريشه آن مثل تخم كبوتر گرد مى شود و يا دراز و بيضى شكل است . در بازرگانى زردچوبه اى كه فروخته مى شود به نام زردچوبه بنگال ، زردچوبه جاوه و سوماترا معروف است ولى هميشه زردچوبه بنگال يا هندى بيشتر مورد توجه است و مرغوبيت خاصى دارد.
زردچوبه ريشه گرد و زردچوبه ريشه دراز آدمى را به ياد بوى زنجبيل مى اندازد. طعم آن تلخ و تند است و وقتى آن را بمكند آب دهان رنگ زرد غليظى به خود مى گيرد.
تاريخچه زردچوبه
زردچوبه چون زنجبيل از قديم الايام مصرف مى شده است . پزشكان چينى و هندى در هزاران سال پيش آن را براى درمان چشم درد و زخمهاى جلدى به كار مى برند.
اين پزشكان زردچوبه را با شير مى جوشانيدند و آن را دواى ممتازى براى درمان زكام مى دانستند.
((ديوسكوريد)) طبيب يونان قديم آن را به نام زعفران هندى ناميده و عقيده داشته كه زردچوبه داراى همان خواصى است كه زعفران دارد. در قرون وسطى اعراب زردچوبه را در اروپاى غربى معرفى كرده و شناسانيدند.
در دفتر دارايى يكى از دارو فروشان شهر فرانكفورت به سال 1450 ميلادى جزو كالاهايى كه نوشته از زعفران هندى نام برده است . در اين زمان زردچوبه يا زعفران هندى را براى معالجه يرقان و امراض كبدى به كار مى برند و همه جا معالجه آن عموميت داشت .
پزشكان قرن نوزدهم زردچوبه را اشتهاآور مى دانستند كه اسنداد كبد و طحال را برطرف كرده و براى يرقان و سنگ كليه مفيد است .
به طور كلى قرون هجدهم و نوزدهم اگر چه زردچوبه در طب كم مصرف مى شد ولى در صنايع دستى براى پارچه بافى و رنگ كردن چوب به كار مى رفت .
خواص زردچوبه اين است كه اعمال دستگاه هاضمه را مرتب مى كند و كبد را تقويت كرده و خروج ادرار را آسان مى سازد.
خواص طبى زردچوبه در اثر روغن مايع و ماده رنگى آن است كه به نام ((كوركومين )) معروف است .
زردچوبه مثل همه گياهان دارويى نبايد كهنه باشد و بيش از يكسال بر آن گذشته باشد و الا خواص اصلى خود را از دست مى دهد.
در گذشته زردچوبه جزو ادويه لازم براى طباخى در آشپزخانه هاى ايران بود كه امروز كم و بيش آن رسم باقى است در شهرستانها مخصوصا شهرهاى مركزى بيشتر آن را در طبخ اغذيه مصرف مى كنند.
زردچوبه به غذا طعم مخصوص و رنگ دلپذيرى مى دهد كه چون خواص ‍ طبى آن در قرن بيستم با آزمايشهاى علمى هم ثابت گرديده است هر خانم خانه دارى كه به طعم دست پخت خود علاقه دارد بايد به حد اعتدال زردچوبه را جزو طباخى مصرف كند.
زردچوبه از تركيبات ادويه كارى است كه در طباخى مصرف زياد دارد.