فارسى من ((سياه توسه )) است به من ((سياه توسكا)) هم مى گويند، عربى من ((عوسج اسود)) است و عده اى از اعراب به من ((شجرحب الشوم )) مى گويند. درخت من شبيه درخت آش انگور ولى بدون خار است ، من در جنگلهاى شمال ايران و جنگلهاى مركزى و شمالى اروپا و جنگلهاى سيبرى مى رويم . پوست ساقه هاى من صاف تيره رنگ و داراى لكه هاى مخصوص به صورت راه راه است . گلهاى من كوچك به رنگ سبز مايل به قرمز مى باشند. ميوه من از عناب كوچكتر بوده ، و پس از رسيدن سياهرنگ مى شود.
پوست درخت من داراى اثر مسهلى است ، پرورش گياه من به صورت يك گياه زينتى اخيرا معمول شده و قسمت مورد استفاده من پوست ساقه و سر شاخه هاى من است كه در ماههاى خرداد تا مرداد بايد آنها را چيد و پوست ساقه هاى آنها را به صورت نوار بريده و خشك كرد. اين نوارها داراى بويى ضعيف و طعمى لعابى است كه بعدا رفع مى شود. ساقه هاى سه تا چهار ساله داراى حداكثر خاصيت است . پوست درخت من به مقدار زياد مسهل و به مقدار كم ملين است و معمولا آن را به جاى ((سنا)) به كار مى برند، اثر آن در درمان يبوستهاى مزمن انكار ناپذير و قابل توجه است . جوشانده غليظ پوست من در استعمال خارجى براى معالجه كچلى ، جرب ، سودا و اولسرها مفيد است . مقدار خوراك گرد پوست من يك تا سه گرم به صورت كاشه و جوشانده دو تا چهار گرم درصد گرم آب آن را مى توان قبل از خواب نوشيد، مشروط بر اينكه زياد نجوشد، و پس از جوشيدن دوازده ساعت در جاى خنك گذاشته شود، امروزه از پوست گياه من در كارخانه هاى بزرگ داروسازى داروهاى اختصاصى زيادى درست مى كنند و مى توان آن را به مقدار زيادى صادر كرد.